Tussenrapportage Imbos 2020

IVN Nederland heeft aan alle deelnemers ‘Tiny Forest in de eigen achtertuin 2019′ gevraagd om in augustus foto’s te sturen van hoe het er nu uitziet. Mooie aanleiding om weer een blog te schrijven.

Deze foto maakte Raoul begin mei 2019 in de avond. Met wat meer water in de Geul en nog lage begroeiing.

Deze foto is van vandaag, begin van de middag. Ons Tiny Forest ligt dus achter de appelboom. Wiens takken nu lager hangen door het enorme aantal appels dat erin groeit. Aan de andere kant van het bos stonden drie hoge dennen op een rij, die behoren aan de buren toe. Maar dit voorjaar sneuvelden er twee in een storm.

Van de 300 stuks wortelgoed hebben er op dit moment 3 geen blad gekregen en heeft er 1 blad verloren na late vorst. Sommigen hebben hun blad alleen laag gekregen. Dat zien we vooral veel bij de wilgen, dus een kale stengel met boven de mulchlaag bladvorming. Wij verwachten dat dit helemaal goed gaat komen. En de eerste boom die Hilde en Vita samen hebben aangeplant, kreeg na vroege knopvorming helaas geen enkel blad. Hij leek op sterven na dood. Tot deze week! Ineens zien we jonge blaadjes. Een laatbloeiende zomereik dus.

Bijzonder feit, zowel de kleinste aangeplante boom als de grootste aangeplante boom in het Imbos zijn dezelfde soort. De kleinste meet 47cm. De grootste 220cm. Wij denken een wilde lijsterbes. Er staan ook wat kleine zaailingen van enkele centimeters, een eik onder andere, we bedenken nog wat we daarmee gaan doen.

Het is best lastig om het bos goed te fotograferen. Er is zoveel te zien. We hebben de toplaag bestaande uit gras eraf laten schrapen en rondom de plantlocatie laten leggen. Als een soort wal. Inmiddels is dat helemaal begroeid. Met gras, maar ook met wilde inheemse planten zoals weegbree, duizendblad, boterbloem en zuring. Door het bos loopt een pad van oost naar west met in het midden een constructie met twee hangmatten en twee hangstoelen. Aan de noordkant staat het Imbos bankje met uitzicht op ons gele huis. Nu nog in de zon, maar in de toekomst in de schaduw van het bosje.

De drie wilgenpoortjes hebben zich niet ontwikkeld zoals we gehoopt hadden. Ze zijn gemaakt van wilgentakken van oude wilgen uit de tuin van een dorpsgenoot. Of we ze nu te weinig hebben geschild of teveel, of ze te weinig water hebben gekregen, of te veel gebogen bij de aanplant. Geen idee. Maar ineens zien we een aantal vanaf de grond toch ineens uitlopen met blad. Eigenlijk net zoals de nieuwe wilgjes in ons bos. Dus we kijken het nog even aan. Geduld is een schone zaak als het gaat om natuur.

Het pad vanuit het oosten gezien met in het midden de hangconstructie.

Het terrein waarop het bos staat is een hellingweide die we gefaseerd maaien. Hierdoor verschraalt de grond die tot vier jaar geleden begraasd werd door schapen. Gras met paardebloemen en madeliefjes. Er komen veel inheemse bloemen spontaan te voorschijn zoals duizendblad, rode en witte klaver, boterbloemen en akkerdistels. Verder proberen we door bijzaaien en bijplanten de diversiteit te vergroten. Inmiddels bloeit er onder andere ook gele rolklaver, silene, havikskruid, agrimonie, kruiskruid, koningskaars, lange ereprijs. Deze foto nam Raoul gisteravond. Op de achtergrond zie je de constructie midden in het Imbos.